Nice, Monaco en Monte Carlo

Dag 6 – 02.03.2017

Ons aanvanklike reeling was om te vlieg van Parys na Nice, maar ons wou graag meer van die platteland sien en ‘n baie goeie manier om dit te kon doen was met die TGV trein.  Die TGV is Frankyk se interstad hoe spoed spoorweg opsie wat dit vir baie reisigers ‘n beter alternatief as vlieg maak.  Baie eenvoudig en maklik en in my opinie baie meer ontspanne as die hele lughawe episode wat gewoonlik met baie senuwees gepaard gaan.  Ons trein het Gare de Lyon verlaat en ons het gereis na Nice-Ville.  

Dit was ‘n 5 en ‘n half ure reis.  Ons is wel op ‘n stadium deur ‘n Franse tannie stilgemaak toe ons viermanskap te hard geboer het!  Sy kon kwansius nie konsentreer op haar leesstof nie, ek persoonlik dink sy was nuuskierig om te hoor waaroor ons praat maar kon nie verstaan nie.  Dit is een ding wat baie moeilik is vir ons om te verstaan en Max het dit aan ons bevestig, die Franse se Engelse opleiding is pateties en hulle sonder hulself heeltemal af van die buitewereld.  Min van die mense kan Engels verstaan en elkeen is baie op homself gefokus en nie regtig op wat ander om hulle doen nie, behalwe as jy iets verkeerds doen soos wat ek later in die blog sal verduidelik.  Hul moet hul vlerke dalk so ‘n bietjie sprei en meer verwereld.

Om in Nice te kom ry jy vir ‘n lang stuk langs die see af en ons kon duidelik sien waarom hierdie streek vir die hele wereld so ‘n bekende vakansie bestemming was.  Die doel van ons besoek was slegs om te kon se dat ons wel in Nice was.  Al was dit die enigste doel was dit beslis die moeite werd.  Hier ruik jy geld, Nice nie so erg soos Monte Carlo en Monaco nie, maar dinge is verseker anders hier as in Parys.  Vir een ding is hier meer ruimte.  Die verkeer vir ons is maar ‘n nagmerrie aangesien alles verkeerdom is.

Ons eerste hekkie was toe ons in Nice land om ons hotel te kry.  Alhoewel dit slegs 300 m van die stasie af was, was die deure gesluit.  Daar was glo herstelwerk besig om plaas te vind en ons is na ‘n ander hotel geskuif.  Dit het ‘n tydjie gevat, maar ons het darem die nuwe een wat deel was van dieselfde groep, gekry.  Al die kamers tot dusver was baie klein!

Tasse neergesit en ons is strate toe.  Die 3 musketiers is te voet see se kant toe en ek is na Holiday Bikes om vir my ‘n trapfiets te huur.  Ek se trapfiets, want die ander 3 het vir hulle die volgende dag “scooters” gehuur.  Ek het hulle 3 by ‘n strand restaurant gekry waar Jacobus en Pieter elkeen met 1 lt bier gesit het!  Ek en Christoffel het die kleiner  50cl weergawe gevat om ons in Nice te verwelkom.  

Ons is vandaar na die Hard Rock Café vir aandete en ons  het weggele aan ‘n Trio-Combo van hoender, “pulled pork” en “spareribs” alles met ‘n “Hickory” sous.  Die volgende dag sou ek Nice te padfiets verken en rondom ete het die 3 musketiers besluit om “scooters” te huur en nie die “Hop-on, Hop-Off” bus nie.

 Dag 7 – 03.03.2017

Ontbyt was nie ingesluit by Nice se verblyf nie.  Ons was dankbaar, want die Franse is nie groot op “bacon” en eiers nie.  Ons is weer af see toe (1 km se loop van hotel) vir ontbyt.  Ek was uitgerus in my fietsryklere met my KTM padfiets en tekkies.  Ons het elkeen ‘n English Breakfast geeet vir 13.50 €.  Dit was ‘n pragtige dag en ons was reg vir die rykmanswereld.  Die manne kon met hul internasionale rybewyse tot en met ‘n 50CC motorfiets huur vir 35 € en my padfiets het my 26 € gekos.  Ons paaie het geskei en ek is op my eie met die fiets weg terwyl hulle die verkeer trotseer het met hul “scooters”.

Alhoewel daar derduisende fietsryers jaarliks hier ry, bly dit maar steeds vir iemand van buite ‘n nagmerrie.  Daar is wel ‘n paar plekke met gereserveerde fietspaadjies, maar vir die res is jy op straat.  

Veral die tonnels is nogals angswekkend aangesien die voertuie teen ‘n redelike spoed jaag.  Ek was 7 ure in my fietsryklere waarvan ek 4 ure effektief gery het.  Sommige plekke soos die Pienk Paleis mag ek nie ry nie en mos my fiets stoot by al die trappe op, maar ek kon oral uitkom waar meeste toeriste gaan.  Een voordeel wat ek gehad het bo die “scooters” was dat indien ek vasdraai met pad ek sommer gou op sypaadjie spring!  Ek het die “scooter” manne by die Pienk Paleis gekry en hulle het gestraal soos opgewonde kinders oor hul manier van toeris wees.  Hulle is op Paleis toe, ek was reeds daar voor hulle my gekry het en ons paaie het weer geskei.  

Op hierdie stadium het ek reeds 30 km gery en wou nou begin klim.  Ek het seelangs tot in Monaco gery en wou bo-om, bergop terugkeer na Nice.  Ek is deur die F1 Monaco renbaan en kon stop vir die foto’s hieronder.  Op die dag se roete was die pragtigste poskaartmooi uitsigte en jou kon sien hier word nie met geld gespeel nie.  Die karre op die paaie is die duurste van die duurstes.  Die hawes le vol van die wereld se duurste bote en seiljagte.  Die taxi’s is voertuie wat enigeen se droomkar is en die hotelle en huise het net die beste van die beste.  Dit alles maak steeds nie op vir hoe nors en onbeskof die klomp blikskottels is nie.  Dis asof hulle lui is om ‘n mens te probeer help.

Ek het ‘n klim gekry wat gevoel het asof hy reguit op hemel toe gaan en my gehuurde padfietsie het die knop uitgekreun.  Ek was bo en kon die wereld met ander oe beskou.  Dis ‘n klein plekkie wat geskei word met ‘n klom baaitjies en in elke een probeer die manne net duurder en beter gaan.  

Die musketiers was nog besig daar onder in die verte en ek het begin terugkeer Nice toe wat van hier af redelik maklik gelyk het.  Ek was op ‘n semi-hoofweg deur ‘n 1.8 km tonnel waar ek ‘n paar ongemaklike toeters van trokke gekry het.  Iets het my die idee gegee dat ek nie hier hoort nie.  Ek moes erens verkeerd gedraai het, want toe ek weer sien staan ek voor tolhekke.  Ek was mos nie ‘n motor nie, so ek spring op die sypaadjie en ry om die tolhekke.  Na so 500 m het dit vir my begin voel of ek met ‘n laserkol op my rug ry.  Ek was almal se teiken.  Die mense le op hul toeters en wys die aller vieslikste handgebare.  Hierdie blog word gelees deur kinders, so ek kan ongelukkig nie uitbrei op die tekens nie!  Ek was nou beslis op verkeerde plek en het ‘n ligte angsaanvalletjie gehad.  Waarheen nou?  Die mense gaan my vrek ry of toesluit.  Ek het so ‘n entjie afgery en ‘n afdraai gesien wat toegekamp is.  Die bergfietsryer in my het besluit hier moet ek oor.  Ek is oor die draad met die fiets en uit die spervuur.  Ek is met die padfiets met 8 bar bande by ‘n grondpad af.  Ek het net heeltyd gebid dat niemand my sien nie.  Ek het geen idee gehad waar ek is nie en maar net op ‘n positiewe uitkoms gehoop.  Ek was kwaad vir myself en het die ander manne wat in die dorp rondry met hul “scooters” beny.  Stadig maar seker het ek afgesak in iets wat lyk soos ‘n plaas.  Daar was olyfbome rondom my en skielik was daar huise.  Ek was gelukkig oppad af, want die paadjie wat nou verander het in teer was die steilste wat ek nog in my lewe gesien het.  Daar moet stukke van 25% wees en ek was bly ek hoef nie op te gaan nie.  Ek was nou reeds langer as 3 ure vir die dag op die fiets en het met my stop en stap manier al oor die 50 km gery.  Nice se middel was voor my en ek was verlig.  Ek het steeds heeltyd omgekyk of iemand my nie dalk agtervolg met booie nie, maar dit het gelyk of ek veilig is.  Nou in retrospek so ek dit natuurlik nie anders wou he nie en die hele avontuur het bygedra tot die genot van die hele fietsrit, maar op daardie spesifieke oomblik was ek skytbang!  Ek is strandlangs terug hotel toe en die musketiers was ook oppad terug met hul “scooters”.  Die weer was besig om vinnig te verander en mens kon sien daar was onweer oppad.  Ek het gestort en hulle weer teen die strand gekry vir ‘n bier.  Vir die eerste keer kon ons oorlogstories uitruil oor ons dag se wedervaringe.  In my opinie het ek die lekkerste dag gehad en hul opinie hulle!

Ek was nou nie deel van die “scooter” avontuur nie, maar ek kan wel verslag doen daaroor soos rondom die bier aan my deurgegee.  Christoffel jaag vooruit, Jacobus jaag vir Christoffel en Pieter (wat 15 jaar laas op ‘n motorfiets was) raak agter.  Hulle, tipies plaas, stop en ry soos hulle wil en die Franse verkeer moet by hulle aanpas.  “Om hier te ry is maklik, as jy iets verkeerd doen gooi jy net jou hande / arms in die lug en se jammer!”  Hierdie dag was uiters suksesvol, maar die lekker was nie oor nie, aandete was nog oppad….

Ek hou nie van die woord boer nie, ek gebruik graag die woord produsent, maar jy kan nie van ‘n produsentklong praat nie, jy praat van ‘n boerklong.  Nou hierdie 4 boerklonge (ek in ‘n baie mindere mate, maar ook tog na die fietsry) hou van eet.  Die prys van ‘n ete in ‘n restaurant vir dit wat jy kry teruggewerk na die Suid-Afrikaanse konteks is eintlik belaglik.  Hierdie is nie ‘n kos blog nie, maar ek moet terugvoering gee oor die laaste aand in Nice se ete.  Ons weet dis naby Italie so ons het die kans gevat om by ‘n pizza / pasta restaurant te gaan eet – Villa D’Este.  Ons kon nie kies tussen pizza of pasta en het besluit om helfte, helfte te gaan.  Ons moes dalk net een van elk gevat het.  Die porsies was enorm.  Hulle het vir ons 3 bakke brood vir voorgereg gebring, toe ‘n skottel van die macorroni met bolognese sous (porsie vir 2) en toe die 2 pizzas!  Sien onder die foto.  Dit was verskriklik baie kos, maar ons het hul probeer wys hul gaan ons nie baasraak en die bakke probeer leegkry.  Ons het ‘n heerlike bottel rooiwyn van Cote du Rhone by dit gehad en ons kon ‘n glasie klink op ‘n baie suksesvolle dag!  

Die terugstap huistoe was net die regte medisyne om die kos te laat sak en ons kon tevrede en dankbaar gaan rus.  More gaan ons met die trein na Milan…ek vertel julle volgende keer meer oor die chaos van daai “trippie”!

Au Revoir,

JG

Bike Review - Silverback Sesta SBC

Every time I took my old bike in to Bike Addict, Johann Rabie were giving me grieve about how old my bike was and how technology have changed.  It was a 2013 top end dual suspension and I stood my ground firm and always told him that I am still happy with it, which was always the truth, I loved my bike.  Then he started showing me some options that was available on the market by sending me pictures late in the evening and telling me to go read up on them.  This happened one evening in early January 2017 with the Silverback Sesta SBC and I felt my heart skipped a beat.  I met my second Valentine but didn't want anyone to know about it.  I kept this secret for a little while and then Johann told me one day he ordered the bike so that I can see it for real but there were no pressure on me to buy the bike.

No pressure yes, but you can't deceive your heart.  Suddenly I needed to find excuses why my old bike wasn't good enough anymore.  I found myself in a corner where I couldn't come out without getting the Silverback Sesta SBC.  Other people will test ride different bikes and feel which one they feel the best with, I new with the way the Silverback was specced that this was my new stead.  On my knees I went to the bank manager and the lady of the house and the next thing I knew I was riding the Silverback!  Grateful is a word people sometimes use to easily, but to be able to have the opportunity to be healthy and fit AND be able to ride this bike is something that I am very grateful for.

The past weekend I did the Momentum Health Tankwa Trek presented by Biogen with my new bike and I thought it would be nice to give a proper review on it for people who might be in the market for a new stead.  The Tankwa Trek is a real tester for all your equipment and the Silverback ticked off all the boxes and came through with flying colours.

Silverback Sesta SBC - SB Advanced Dynamics Carbon 29” weighing in at just below 11 kg 

Rockshox SID World Cup, 100mm Travel

Fox Float DPS, 3 Position Adjusments, Kashima Coating with 90mm Travel

Comfortable cockpit - I changed to ESI Chunky grips.  SBC Carbon 700mm with Back Sweep of 9°

I changed my stem to my old FRM 100 mm 15° negative - the SBC Large comes standard with 90 mm

SRAM XX1 Eagle with Trigger Shifters, 12 speed and Shimano XTR Brakes - 180 mm Rotor front and 160 mm Rotor Back

Saddle - SBC Superlight with Carbon Rail and Carbon Base on top of a 400 mm SBC Carbon Seatpost

SRAM XX1 Eagle 36T Crankset - I changed to 36T, it comes standard with 34T.  Look S-Track MTB Pedals.

SRAM Eagle XX1, 10-50T, 12 Speed

Maxxi's Ikon 2.25" front and rear at a pressure of 1.4 Bar (My wheels of choice, not standard).  Stan's Valor Pro 29" Carbon fitted with Stan's Neo Ultimate hubs

Lezyne sideloader Flow bottle cage front and normal Flow behind the seatpost

This is a real Mountain Bike and belongs in the dirt.  I never thought that a bike can make such a huge difference to the enjoyment of the trails, but believe you me, with this baby it is very true.  Thanks to Martinus Kruger from Silverback for all the support and I don't think I have to mention Johann Rabie and his staff at Bike Addict for always making us all feel like real Pro's.

Till next time,

JG

Tankwa Trek 2017 - MND Awareness

The 2017 Momentum Health Tankwa Trek presented by Biogen was a very emotional journey for the J9 Cycling Team.  Me and my partner (Dirk Kotze) were riding to raise awareness for the Motor Neuron Disease.  Dirk has dedicated all of the races he took part in from the ABSA Cape Epic of 2014 (he has done 3 since then) to raise awareness for MND.  Unfortunately the legend of SA Rugby and the founder of the J9 Foundation, Joost van der Westhuizen, past away earlier in the week, but we want to salute him for creating a vehicle and put so much momentum in place for MND Awarenss and helping thousands of people in the process.  Our main goal is for people to appreciate life and fitness and in the process to help them see how lucky they are just to be able to take part in sport.  It doesn't matter who you are, it can be taking away from you with a blink of the eye.  Live to the maximum, although it might not be that easy as you will read later on when we start with the race info!

On Thursday afternoon we went through to Kaleo Guest Farm where the registration took place.  This would also be our home for the next couple of days.  We got to our tents witch were nicely positioned in the shade (thanks Craig Kolesky!).  You could feel the nervous excitement all around camp for the next three days that were looming.  Weather predictions where very hot for day 1 and then steadily cooler for the last 2 days.  No one new exactly how hot it will eventually get on day 1.

My tent at Tankwa Trek

Stage 1 started with a 05:00 breakfast and for us in B group a 06:36 start.  A moment of silence were held for Joost van der Westhuizen as it was his memorial service on that particular morning.  One could from early already feel that it was going to be a scorcher.  We new most of the route from the previous year although there were some changes in the beginning with some new singletrack to stretch the field.  Day 1 consisted of about 90 km and 1 650 m vertical ascent, no easy day under normal circumstances.  We had an awesome ride up until waterpoint 2 where Dirk took something that made him feel very nauseous.  This was just before the main technical climbs of the day started and Dirk were feeling left with no power.  We rode cautious not to make any silly mistakes because of his sickness and build some character along the way and made it through in 5:30.  The whole area were very dry and the road surface very technical and dusty.  When we finished it was about 11:15 and already 39 degrees.  The people who finished by 13:00 had it at 43 degrees and there were some rumors of 46 degrees in certain section recorded on route.  We were glad this day was behind us...fluids to be taken in after this stage were crucial for recovery for the next day as day 2 was actually the hard one!  Dirk almost slept the whole afternoon and we were lucky to come to the believe that there were no other "bug" symptoms.  Hopefully day 2 will treat us better.

Scenes from Stage 1

No alarm needed on day 2 with thunder and lightning starting at 04:20...unbelievable after the very hot conditions of day 1.  We all saw on stage 1 how rugged and dry the area were and new this little bit of rain were welcomed with open arms by the farmers, also by us for taking away allot of the dust.

We decided to take it easy at the start and save something for later when we will hit the two main climbs of the day (Ou Wapad and Merino Monster).  Stage 2 consisted of 89 km and about 2 000 m vertical ascent.  You hit the big climbs late in the day so you need to be careful not to burn to many matches early.  We rode a steady pace and felt good.  Dirk was feeling way better than stage 1 and even had time to laugh and joke again during this stage.  When you finished the Ou Wapad climb you already feel as if you had enough of climbing, but when you then have a glance to your left, you will see the mast on top of the Merino Monster and you try and build some new courage to tackle him.  When we rode through the waterpoint just below the Merino Monster there were a light drizzle and that helped the morale allot.  We started and each of us rode up there on our own pace.  I don't know if you can call it cheating, but it definitely felt like it with me and Dirk using the new SRam Eagle Groupset up the climb (see next blog for more details on this).  It was still very hard, but as most people know who have done this race, after the Merino Monster comes possibly one of the most technical descents you will ever come across in a MTB race.  You need to be cautious all the way down and upperbody, arms and hands fatigue and cramps sets in with about a third of the descent left.  If you made this safe, it is plain sailing for the last 10 km flat and fast home where the Eagle Groupset also helps allot.  We finished day 2 in 5:26, safe and sound.  Good recovery were needed to tackle the fast stage 3.

Scenes from Stage 2

The weather prediction for stage 3 were always the coolest of the 3 days.  In other years the race started with a 11 km neutral zone, this year there were only 500 m of neutral zone and this made the stage a very fast one.  Day 3 consisted of 86 km and 1 100 m vertical ascent.  Stage 3 has some superb singletrack which you can only see in this area and it was a real privilege to be able to ride in this unpretentious and untouched environment.  We were flying through the day and felt very good to be able to finish another fantastic Tankwa Trek.  We finished stage 3 in 4:08.  What made it even more special was to see the family at the finish and know that we will be on a MTB high for another year until we get back to Tankwa Trek 2018!

Scenes from Stage 3

Some things I need to mention to people who want to do the Tankwa Trek next year - this is for sure the race with the best food you will ever get!  All the hard work during the day will be well worth it when you get to go and plate up.  We all ate like kings!  The race itself is by far the hardest 3 day stage race in South Africa and good preparation is needed to tackle this one, this is NOT a walk in the park, but for your hard work you will be rewarded.  From the J9 Cycling Team and from the J9 Foundation we would like to thank Dryland, Momentum Health and Biogen for accommodating us and supporting us to create awareness for MND.  From a personal point, thanks to Oakpics for the use of the pictures and to Bike Addict Malmesbury for sorting out my Silverback Sesta SBC to the finest detail.

We will be back in 2018!

JG

@Hildegarde

Baie mense vra my wanneer ek weer 'n slag ietsie skryf, ek wil nie verskonings maak nie, maar ons blog het effens aan die agterspeen gesuig die laaste paar weke.  Ons het middel Desember 2014 gehoor dat ons een van die bestaande gimnasiums op Malmesbury vanaf Januarie 2015 kan oorneem.  Hildegarde gee reeds vanaf Junie 2014 oefenklasse in Malmesbury, maar ons plekkie het bietjie klein begin raak en hierdie was net die regte deur wat vir ons oopgegaan het om van 'n passie 'n beroep te maak.

Op 5 Januarie 2015 het @Hildegarde dus sy deure vir die publiek in Piet Retiefstraat 6, Malmesbury oopgemaak.  Ek sien altyd die bobbejaan baie vêr agter die bult en ek kon sien dat daar groot aanpassings vir ons as gesin wag om van hierdie nuwe uitdaging 'n sukses te maak.  Die passie en die wil was daar, maar die logistiek met die kinders en stabiliteit (roetine) vir hulle was vir my die groot uitdagings.  Hildegarde sluit self 05:30 soggens oop en sy sluit self in die aand na die laaste klas - 19:00.  Dit beteken dus sy is weg as hulle opstaan en sy kom tuis as hul klaar gebad is.  Gelukkig sien hulle haar baie deur die dag en sy doen steeds die normale rywerk ens.  Ons huishulp werk egter tot 16:00 en die periode tussen 16:00 en 19:00 (wanneer ek klaar geoefen is) was vir ons in die eerste paar weke 'n kopseer.  In hierdie tyd het die swaard van die naderende Attawas ook oor ons gehang, beide ek en Hildegarde gaan ry en om te kan oefen ens. was 'n groot uitdaging.  Hildegarde se oefenprogram waarmee sy vanaf begin Desember 2014 besig was, verg ook naweke lang ure en ons moes baie goed beplan om alles te laat uitwerk.  Ouma en Oupa was ook nog by die see, so hulp het van vriende van oral ingestroom om te help en hulle het natuurlik baie tyd by @Hildegarde spandeer!

@Hildegarde Logo - Kyk uit vir hom!

@Hildegarde op 12 Februarie 2015

Hildegarde het letterlik een keer fiets gery vanaf die Coronation Double Century en dit was die Woensdag voor Attakwas 2015.  Sy is in baie goeie vorm van al die hardloop, maar ons was baie senuweeagtig oor hoe sy op die fiets gaan hou by die moordende Attakwas.  Gaan lees meer oor Attakwas by http://jaco-hildegarde.blogspot.com/2014/01/attakwas-2014.html.  Ons is die Vrydag laat oggend af Oudtshoorn toe waar ons weer by Kleinplasie oornag het saam met Lood en Saretha.  Die Saterdag oggend was ons rondom 06:00 by die wegspring.  Ek het in groep A weggespring en Lood en Hildegarde in groep B.  Saretha sou die kinders en die voertuig in Groot Brak besorg.  Dit was 'n lieflike oggend, effens koel en daar was 'n gevoel van senuwees en opgewondenheid in die lug.  Daar was groot name op die wegspring en almal het geweet dis 'n moeilike dag wat voorlê.  Die Attakwas pak jy nie sonder die nodige respek aan nie.

Elkeen gaan in elke wedren met sy eie doelwitte in.  Myne vir die Attakwas was om 7 ure te probeer breek.  Lood wou sy tyd op verlede jaar verbeter en Hildegarde wou dit klaarmaak sonder baie voorbereiding op die fiets.  Ek het goed gevoel by die wegspring en heeltyd my eie spoed gery.  Alles het baie goed gegaan tot by die Spur waterpunt - ongeveer 65 km.  Daar het ek die tekort aan voorbereiding begin voel.  My langste rit vir Desember en Januarie was 4 uur 30 min op die padfiets en ek het gevoel ek kort "endurance".  Ek het deur die volgende 25 km geworstel, maar vasgebyt.  By die volgende waterpunt het ek lekker herstel en ek kon die laaste 30 km huistoe aanvat.  Ek het ernstig begin kramp in die laaste 5 km, maar het deurgedruk en klaargemaak in 6 uur 38 min.  Baie tevrede, maar weet ook dat daar 20 min van my êrens op die roete lê wat ek in 'n volgende jaar sal moet gaan haal!

Lood en Hildegarde net voor Attakwas 2015 - Ek was reeds by wegspring!

Lood het toe sy tyd verbeter en Hildegarde het toe klaargemaak en haar vorige jaar se tyd ook verbeter.  Baie tevrede met hierdie mikpunte.  Ons het lekker saamgekuier met die manne van J9 - Dirk en Brendan en het die aand by Hartenbos ATKV oornag.  Wat 'n heerlike vinnige wegbreek!  Ons sal weer teruggaan....

Na die eerste maand wat @Hildegarde oop is, kan ons net dankbaar wees.  Alles verloop baie goed.  Daar is 'n verskeidenheid van aktiwiteite wat aangebied word soos Zumba, Circuit Training, Twenty Four, Body Conditioning.  As jy meer oor hierdie dinge wil weet, praat maar met Hildegarde self.

  
@Hildegarde het ook die afgelope maand begin om op Vrydae tussen 15:00 en 15:30 vir kinders Zumba aan te bied.  Dit lyk of dit baie gewild kan word onder die Laerskool kinders.

Kinder Zumba klas!

Intussen oefen Hildegarde en Marisa kliphard aan die oefen vir die Pronutro AfricanX Trailrun wat van 13 - 15 Maart 2015 te Houw Hoek Inn aangebied word.  Dit behels om "offroad" afstande van tussen 22 en 35 km daagliks te hardloop.  Hildegarde en Marisa neem as 'n span hieraan deel en hardloop as "Team Nexus".  In die volgende blog sal ek meer inligting hieroor verskaf - roete profiel, afstande ens.  

Ek probeer steeds so rondom 10 ure per week fietsry, maar het geen wedrenne voor Cape Town Cycle Tour nie.  Alle tyd gaan nou in Hildegarde se voorbereiding vir AfricanX.  Ek gaan haar en Marisa ondersteun by Houw Hoek en dan bly ek daar agter om paar spanne te help by Epic.  Baie opgewonde om vanjaar bietjie agter die skerms te werk aangesien ek reeds die voorkant ervaar het!

Die tyd vlieg en ons is alweer by middel Februarie van 2015.  Die seisoene gaan een van die dae begin draai wat vroeg opstaan vir oefen bietjie moeiliker maak.  Ek het gevind al hoe ek gemotiveer kan bly om hard te oefen, is om dit saam met iemand te doen.  @Hildegarde is van Maandag tot Donderdag van 05:30 tot 19:00 oop, Vrydae van 05:30 tot 18:00 en Saterdae van 08:00 tot 11:00.  Hier sal altyd iemand wees om saam te oefen.  Kontak hildegarde_g@vodamail.co.za direk vir meer inligting rondom klasse ens.  Bly aktief en kry daai balans in jou lewe wat ons almal so broodnodig het.  Hier is beslis iets vir elkeen om te doen, van baie jong tot baie meer ervare in jare!  Al het jy 20 jaar laas geoefen, hier sal beslis 'n manier wees om 'n bietjie sweet te laat spat.

Ons praat gou weer,
JG

Die Burger MTB 2014 - 75 km

Being quiet is an understatement.  It has been a very wet winter up until now and as I am sitting here writing, it still continues.  After my previous race, Darling Brew, my wheat season (real job) started to pick up some real momentum and I was forced to train a bit less.  The weather didn't help to motivate at all.  With the poor weather a couple of us joined Hildegarde's gym classes which mostly consists of training against your own body weight doing lots of strength and cardio.  We started the beginning of June and I can definitely feel the difference on and off the bike.

On Saturday it was time for Die Burger MTB.  We entered the 75 km race with about 2 000 m of vertical climbing.  Build up to the race was in no way ideal and the nerves where really high on raceday.  The fact that Hildegarde was up all night with a stomach bug didn't help at all.  The forecast for the day was sunny with a maximum of 18ºC, that didn't happen.  We got to Stellenbosch just before 07:00 and there was a light drizzle.  Hildegarde were dressed in winter kit, but I had no warm clothes - rookie mistake.  Luckily Johann Rabie from Bike Addict had an extra windjammer which I borrowed.

By start time we were feeling fine and went off for the long route.  I could immediatly see that Hildegarde had no power and the unpleasantness of the night returned.  After 8 km she told me to continue on my own.  She were pale and felt really bad.  This was something new for me as I had already made the decision to ride with her for the day.  She assured me that she would be fine and I can go.  I was about 15 min behind the group that I would have liked to ride with and flew away.  I soon realized that riding at this new pace was going to kill me and slowed down a couple of beats.

The mud and wet conditions were something else to deal with and when we hit some singletrack I went down a little hill over a bridge, but didn't make the other side.  It was so slippery and my front wheel made a decision to leave the bridge.  I went down really hard and felt very sorry for myself for a couple of minutes.  After a while the legs got warmer again and I could pick up the pace a bit.  One thing that happens on a cold rainy day is that you forget to take enough fluid.  I started cramping at 50 km, but rode through it and it went away just as quickly as it came after I took some gels.

I finished quite strong over the last 10 km, but as far back as I was I had to deal with all the other riders.  There were more than 3 000 riders participating today and it felt like I got all of them under the last bridge.  Certainly not ideal, but all part of the fun and games!  I finished in 4 hours 30 min.  The race was won by Waylon Woolcock, 2nd Darren Lill and 3rd Johann Rabie.

Hildegarde on the other hand somehow got hold of Lood on the route and they decided to take the 42 km turnoff.  She finished that route, but was still not her energetic self for the rest of the weekend.

The next race is The Asics Dirty Double on 30 August 2014 in Wellington.  This consists of a 10 km Trail Run and 25 km MTB.  Hildegarde will be doing that solo with me and the kids being her second.

Talk again soon!

Cheerio,

JG

Darling Brew Extreme 2014

Ek het gedurende die 100 Miler reeds besluit dat ek gaan werk maak daarvan om vir my 'n "winter fiets" te bou.  Een wat ek bietjie minder oor "worry" en beslis 'n laer instanthoudingkoste as my Scott Spark 900 RC (Jet) het.  Die winter in die Wes-Kaap kan nogal nat en modderig raak en die fietse hou net mooi niks daarvan nie - Bike Addict is mal daaroor!

In die opbou na die Epic het ons baie verskillende komponente op fietse gehad, met die gevolg het ek omtrent vir elke deel van die fiets 'n ekstra een gehad wat in 'n boks in die garage staan.  Ek kon dit net sowel meer nuttig gebruik.  Ek het net 'n paar goedjies ekstra gekort en ek was "good to go".  Die resultaat is 'n baie lekker oefenfiets vir die winter met 'n lae instanthoudingskoste.  Dit is 'n "hardtail", so dit gaan 'n lekker speel-fiets ook wees.  Ek het Vrydag die fiets gekry en het oppad huistoe vir Gabri Steyn (mede-stiger van die Darling Brew Extreme en die man agter Wolwefontein MTB roete) gebel.  Hy vra my toe of ek die volgende dag kom ry en ek sê dat dit nie eintlik my plan was nie, maar ek het nou 'n fiets so ek kan kom!  Ek is baie bly ek het gegaan...

Dit was baie mistig op Saterdag, 31 Mei 2014.  Ek was vroeg reeds by registrasie en kon sien dat daar bitter baie moeite in hierdie dag ingegaan het.  Daar was 'n groot tent met seker 10 verskillende kos en drink stalletjies van organisasies in Darling.  Elkeen het sy produk aangebied en dit was salig vir die siel op so 'n ysige dag.  Die titelborg, Darling Brew was natuurlik in al sy glorie daar en ek is oortuig daarvan die meeste ryers net daar was vir hul produk!  Met registrasie het elkeen 'n "goodie bag" ontvang.

Daar was 3 afstande waaruit jy kon kies.  Baie oorspronklik is dit vernoem na Darling Brew se produkte.  Die lange wat op die ou end 58 km en nie soos adverteer 52 km was vanweë al die reën, was die Bone Crusher.  Die middelafstand van 35 km was die Black Mist (baie gepas op die dag) en die kort afstand was die Slow Beer.  Ek sou aan die Bone Crusher deelneem en het vir die eerste keer vanjaar gery as Nexus / Bike Addict om my nuwe fiets in te lyf!

Foto's:  Johan Viljoen (Die Courant)

Ek het redelik voor gestaan, omdat ek geweet het dat ons na 8 km die eerste "singletrack" van die dag kry en jy wil nie daar in 'n lang tou begin nie.  Die skoot het geklap en ons is uit die sportterein agter die ambulans op die teerpad, groot fout, die ambulans is in die verkeerde rigting!  Dit het beteken dat ons wat voor gestaan het, nou skielik heel agter was en deur die hele veld moes terugwerk.  Die eerste 8 km was lekker vinnig en plat, daarna was dit die beurt van Gabri Steyn se Wolwefontein "singletrack".  

Dit was steeds baie mistig en jy kon nie ver voor jou sien nie.  Ek het voorheen al hier gery en het 'n goeie idee gehad van die roete, as dit jou eerste keer was, sou jy verseker baie deurmekaar geraak het met waar jy was.  Daar was iets van alles - kort vinnige klimme, pragtige "berms" vir 'n lekker vloei in die enkelspoor, bruggies en natuurlik hier en daar water.  Ek het heerlik gery op Wolwefontein.  Nêrens hoef ek te gewag het nie en kon lekker gas gee.  Die een dink waarmee ek nie rekening gehou het nie, was my fiets se saal wat nie styf genoeg vas was nie.  Ek wou nie stop en tyd verloor nie, maar moes noodgedwonge op die dag 3 keer stop en elke keer het ek hom stywer vasgemaak, want as ek my kom kry voel dit of my knieë langs my ore sit!

Roete profiel - tawwe klimme op die einde!

Mens sou dink dat die paaie baie nat sou wees, maar Darling is redelik sanderig, so die water het redelik goed dreineer.  Nietemin was daar later in die wedren 'n redelike paar ryers wat se kettings van die nat grond op die ratte begin vassit het "chain suck" en dan moet jy maar stop en losmaak of ophou trap en kyk of dit loskom.  Dit gebeur natuurlik net met fietse wat meer as een rat voor het - myne op die dag was ook so, maar dit het slegs 2 keer met my gebeur.  Ons is van die enkelspoor af terug met dieselfde roete as waarmee ons gekom het, dus het jy van die stadiger ryers en afstande van voor gekry.  Ons is verby waterpunt 2, wat soos ek verstaan Darling Vleismark s'n was.  Ek het nêrens gestop nie, maar soos ek verstaan was hierdie punt uit die boonste rakke.  Ons is deur die dorp na die wingerde met 3 tawwe klimme.  Op 40 km kon ek voel dat die saal wat vroeër die heeltyd gesak het en ek wat aanhou trap het, my bo-bene se tol begin eis.  Ek het die klimme effens stadiger hanteer as wat ek normaalweg sou wou, maar ek het steeds voortgebeur en anderkant uitgekom.  Ons het in totaal so ongeveer 1 100 m vir die dag geklim oor die 58 km.

"Black Mist" wat die heeldag met ons was

Ons is weer deur die dorp, uiteindelik klaar met die klimme en kon die laaste 7 km redelik plat terugry eindstreep toe waar 'n heerlike, feestelike atmosfeer geheers het.  Ek het klaargemaak in 2 uur 50 min in algeheel 21ste plek, baie tevrede en bly dat ek daar was.  Elkeen wat klaargemaak het, het 'n Darling Brew bierglas ontvang met 3 goedjies in - 'n nickerball (vir jou gratis bier), 'n Darling Vleismark "voucher" (vir jou gratis droëwors) en 'n Darling Romery "voucher" (vir jou gratis drinkbare joghurt).  Baie goeie waarde vir geld.  Ek dink Darling en sy mense kan baie trots wees op hierdie dag wat hulle aangebied het.  Darling Brew is verseker 'n "brand" wat alreeds 'n huishoudelike naam geword het onder ons plaaslike mense, maar beslis 'n groot gunsteling sal word onder almal wat die dag daar was en die mense met wie hulle in aanraking kom.  Kevin Wood (ek ken jou nie persoonlik), ek dink hierdie wedren was die perfekte kombinasie met Darling Brew se produk.  Dankie vir die ondersteuning van die sport waarvoor ons so lief is en vir dit wat julle saam met Gabri en die hele gemeenskap vir ons aangebied het op Saterdag, 31 Mei 2014.

Dit reën verskriklik hierdie week, maar die son sal weer skyn.  Gryp maar elke stukkie sonskyn aan en gaan trap.  Skryf ook vir 'n paar wedrenne vorentoe in om die motivering daar te hou.

Mooi bly en dankie vir al die ondersteuning!

JG

Amarider 100 Miler

Verandering van seisoene, 'n baie lae immuniteit en kinders wat met nat neuse huistoe kom is glad nie die perfekte voorbereiding vir 'n wedren soos die Amarider 100 Miler nie.  Hildegarde staan sterk deur alles, maar ek is maar 'n "softie".  As daar 'n virus in die lug is, sal ek hom kry.  Dit was dan ook die geval van so 10 dae voor die 100 Miler af.  Ek was nie bedlêend nie, maar beslis nie gesond.  

Die Maandag (op JJ se verjaarsdag - 19 Mei 2014) het ek begin met 'n kursus antibiotika.  Ek kon elke dag in opbou na die 100 Miler voel ek raak beter.  JJ het 'n Spiderman partytjie gehou soos wat julle kan sien op die aangehegde foto.  Hy is regs en sy maatjie HB is links.  Beste dag van sy lewe tot dusver!

Ons sou as Team Nexus deelneem.  Hierdie keer was ons 4 ryers - ek, Hildegarde, Glenn Norrie en Charl (Tier) du Plessis.  Die reëls van die 100 Miler verskil so bietjie van die ander wedrenne as jy in span verband ry.  By die 100 Miler kan jy as 'n span ry, maar jy hoef nie saam te ry nie.  Hulle vat net die tyd van die span as die laaste persoon van die 4 se tyd en al 4 moet klaarmaak om as 'n span te kwalifiseer.  Ons het egter in die gemengde spanne deelgeneem en ons moes die dag voor die wegspring uitvind dat daar net een ander gemengde span ingeskryf is, so daar sal nie 'n gemengde kategorie wees nie.  Ons het egter steeds besluit om as span te ry en ook nie elkeen op sy eie spoed te ry nie, maar die heeltyd as "Team Nexus" bymekaar te bly.

Jaco Geldenhuys, Hildegarde Geldenhuys, Glenn Norrie en Charl (Tier) du Plessis

Die wedren begin by Swartland Wynkelder en eindig, net soos die naam sê, na 100 myl (163 km) weer by Swartland Wynkelder.  Daar is ook 'n 50 Miler wat by Delico Slaghuis op Riebeek Kasteel begin en die laaste 80 km van die 100 Miler roete is, en ook by Swartland Wynkelder eindig.  Malmesbury was uitstekend verteenwoordig in beide wedrenne en daar was ongeveer 30 van ons wat deelgeneem het!  Voorwaar uitstekend vir 1 dorp.  Ons het natuurlik ook 'n moontlike algehele wenner in die wedren vir die 100 Miler in ons midde gehad - Johann Rabie was ook op die beginstreep.  Die roete was beslis nie plat nie en ons moes buiten die ekstreme weerstoestande 2 400 m oor 163 km klim!

Ons span het ongeveer in die middel van die bondel begin en my begin kon ek nie slegter voorspel het nie.  Ek het by die mense voor my probeer verbykom en deur 'n rolletjie hakiesdraad gery wat net langs die pad gelê het.  Dit het in my "cluster" opgewen aan die speke se kant.  Ek en twee Barmhartige Samaritane het seker 5 min gesukkel om dit los te kry, gelukkig was daar geen skade en ek kon aanry.  My span het so 500 m verder vir my gewen.  Op dieselfde oomblik het die donderweer en blits begin slaan en ons het sommer lekker vroeg al natgereën.  Hierdie was die begin van 'n baie lang en moeilike dag!

Ons het weer bymekaargekom as span en dadelik met 'n paar kort klimme begin.  Vir ons ryers wat nie "race" nie, moet jy baie hard waak daarteen om nie ingetrek te word met die persone wat vinnig begin nie.  Hierdie is 'n Ultra Ultra marathon en jy moet alle energie soos goud oppas, want jy gaan dit beslis later nodig kry.  Glenn was ook die heel week effens ongemaklik met sy hartklop se reaksie as hy tempo gery het en dit was dieselfde storie op die dag van die wedren.  Hy het egter by ons gebly en probeer bepaal wat aangaan.  Die eerste ongeveer 50 km was eintelik heel aangenaam, toe draai ons in 'n Oostelike rigting.  Die wind was besig om te draai na Noordwes om die enorme kouefront in te bring en ons het die wind van voor begin kry.  Op 61 km was ons by die eerste "tagpunt".  Almal was ongedeerd en wou net graag by die halfpad merk kom.  Dit was egter baie makliker gesê as gedaan.  Die wind was nou van die Noordweste en ons moes reguit teen hom ry tot by Delico.  Hierdie gedeelte van die roete is eintlik 'n maklike deel.  Min bulte en lekker plat.  Ons kon beswaarlik 20 km / uur handhaaf.  Ons het na 4 ure by Delico aangekom en vir Riaan van Zyl wat ons en Dr. Loch Nel, wat ook 100 Miler gery het, se bystandvoertuig gery het daar gekry.  Ons kon ons eie bottels kry en warm klere kry - die kouefront was naby.

Ons het verder gery en na ongeveer 2 km het Glenn gesê hy voel glad nie goed nie.  Die dag het al hoe moeiliker geraak en ons wou beslis nie sy gesondheid in gevaar stel nie.  Hy het besluit om terug te gaan na die voertuig toe.  Dit het beteken dat ons nou net drie was wat teen die wind moet baklei en dat ons nie meer as 'n span kwalifiseer nie.  Na die tyd het ons verneem dat Delico die eindpunt van baie ryers se dag was.  Ons moes ongeveer nog 25 km teen die wind ry voor ons 'n effense blaaskans gekry het waar die wind van die kant af gewaai het.  Dit was 'n moeilike stuk.  Ons 3 het min gepraat en elkeen het in homself geworstel oor hoe aaklig dit was om op daardie spesifieke tyd daar te wees.  Ons het uiteindelik die "tagpunt" met ongeveer 45 km bereik en geweet dat ons nou twee gedeeltes gaan kry met die wind van agter.  Die weer het nog slegter geraak en dit het begin reën.  Ons was nou op die paaie wat ons gereeld oefen, dit het nie gehelp dat ons weet wat kom nie!

Die laaste klimme was uitmergelend na die harde dag.  Emosies was hoog en die dag kon gerus klaarkry.  Ons het op een van die drie laaste bulte reguit teen die wind ingedraai.  Dit het gereën en jy moes letterlik teen die afdraend trap om nie stil te staan nie.  Ons is daar deur en op die laaste 7 km het ons die wind van agter gehad.  Wat 'n verligting.  Ons het klaargemaak in 8 uur 11 min.  Dit was in alle waarskynlikheid my hardste dag op 'n fiets nog, my span het my beslis deurgedra.  Dankie Charl, Glenn en Hildegarde.  Ons het ook uitgevind dat Hildegarde die 3de vrou in die Sub-vets was!

Hildegarde op podium (Foto: Saretha Fouche)

Johann Rabie, Malmesbury se eie professionele fietsryer, het die 100 Miler gewen met ongeveer 8 min.  Hy het dit in 1 minuut vinniger gery as 2013 se wentyd (waar hy net-net 2de was) ten spyte van die haglike weersomstandighede in 5 uur 58 min.  Almal het na die tyd gesê ons gewone ouens kan 10% aftrek by ons tyd - hoeveel moes Johann dan aftrek?!  

Johann Rabie - Wenner Amarider 100 Miler (Foto: Johann Notnagel)

Johann het ook onlangs as deel van EAI Cycling saam met Gawie Combrinck die Joberg2C gewen en 2de plek behaal in die Sani2C.  Malmesbury is baie trots op jou!  Ons is ook uiters bevoorreg om hom as deel van Malmesbury Fietsryklub te kan hê en in sy geselskap op Woensdae ons klub se sosiale ritte te kan byhê.  Malmesbury het in 2013 geen fietswinkels gehad nie.  In Januarie 2014 het Johann sy winkel, Bike Addict oopgemaak en kort daarna het Crispin en Juan vir Kroff oopgemaak.  Ons is meer as 60 lede in die klub en die sport groei van krag tot krag in ons omgewing.  Kom besoek hierdie manne se winkels vir professionele hulp en advies.

Vir nou is dit winter en dit raak al hoe moeiliker om aan die oefen te bly!  Trek dik aan en laat daai wiele rol.

Tot later,

JG